24 مهر 1389

توضیحات حمید جعفری، کارگردان فیلم نماهایی که ناپدید شد به نقد-گزارشِ جلسه نمایش فیلم در خانه سینما

وظیفه آقای مشیری تحویل راش‌ها به تلویزیون بود

و وظیفه تلویزیون حفظ آنها

جناب آقای صافاریان

از آنجایی که هر متن مکتوبی در آینده – درست یا غلط – ممکن ست مورد استفاده ، استناد یا ارجاع قرار گیرد، برای رفع سؤتفاهماتی چند، لازم است توضیحاتی را بر یادداشت شما ”نقد فیلم نماهایی که ناپدید شد“ عرض کنم چرا که یادداشت مذبور سوء تفاهماتی را ایجاد کرده و می کند. به ویژه آنکه بخش هایی از این یادداشت به نقل یا استنباط از حرف های اینجانب آورده شده است. بنده به هیچ وجه قصد پاسخگویی به نقد شما به فیلم خود را ندارم و حتی اعتقادی هم به این کار ندارم. اتفاقاً هر نقدی هرچقدر هم که منفی باشد، به شرط آنکه مغرضانه نباشد باید از نویسنده ی آن ممنون بود. اما رفع سوء تفاهمات خارج از نقد بحث دیگری است، و یادداشت یادشده هم ترکیبی از نقد، گزارش و نقل است. حتی ابتدا فکر می کردم این سوء تفاهمات هم شاید فقط برای من ایجاد شده، اما وقتی آقای مشیری با من تماس گرفتند و تعجب بسیار ایشان را از این نقل ها و استنباطات و حتی بعضی پرسش ها دیدم دریافتم که این سوء تفاهمات می تواند عمومیت پیدا کند و همین باعث و انگیزه ی این یادداشت شد.

1-نسخه ی نگاتیو فیلم تدوین شده طپش تاریخ هیچگاه مفقود نشده بوده که بخواهد پیدا شود. و دستیابی به نگاتیو اصلی فیلم طپش تاریخ هم به فیلم نماهایی که... مربوط  نمی شود. اساساً موضوع این فیلم هم جستجو برای راش های طپش تاریخ است - این نکته به صراحت در گفتار فیلم می آید – نه نگاتیو فیلم تدوین شده.

2-نمی دانم از کجا نتیجه گرفته اید که نگاه من و آقای مشیری نسبت به فیلم تدوین شده مثبت نیست؟ این که کسی با مونتاژ یک مجموعه راش مخالف باشد با اینکه نظرش نسبت به فیلم مونتاژ شده چه باشد، به عقیده ی بنده تفاوت دارد. بحث من به طور مشخص راجع به قطع نگاتیو این فیلم است نه مونتاژ آن، چرا که می شد از این فیلم کپی اینترمدیت تهیه کرد، سپس کپی به دست آمده را مونتاژ کرد و مجموعه ی نگاتیو را سالم و دست نخورده آرشیو کرد - کاری که در مورد فیلم های جنگ به طور گسترده ای انجام شد.  به عقیده ی بنده وقتی فیلمی قطع نگاتیو می شود اضافات آن بیشتر در معرض نابودی قرار می گیرد زیرا به چشم اوتی به آن می نگرند - به ویژه در بلبشوی سالهای اول انقلاب - با این همه  بنده گم شدن فیلم را ناشی از قطع نگاتیو نمی دانم بلکه به نظرم قطع نگاتیو، آنها را در معرض گم شدن قرار می دهد. این دو با هم فرق دارند. این کار یکی از دلایل گم شدن فیلم می تواند باشد، اما قطع نگاتیو هیچ فیلم مستندی به ویژه چنین فیلمی - که توضیح اهمیت آن جزء واضحات است - نمی تواند آرشیو را از مسئو لیت نگهداری آن معاف کند

3-مسئله ی دیگر راجع به دنبال نکردن سرنوشت راش ها توسط آقای مشیری طی این سالهاست و نتیجه گیری بسیار عجیب شما. اینکه آقای مشیری نزدیک به 25 سال سراغی از راش ها نگرفته چطور شما را به این نتیجه میرساند که طبیعی است برای تلویزیونیان هم به طریق اولی این طور باشد؟ آقای مشیری وظیفه اش تحویل راش ها به تلویزیون بود - و در همه جای دنیا چه جایی امن تر از تلویزیون؟- و تلویزیون هم وظیفه اش نگهداری و حفظ آنهاست. کاملاً واضح است که کدام طرف از پس مسئولیت اش بر نیامده است.

[صفحه اصلی] [مقاله] [گفت و گو] [جهان] [تجربه] [نقد] [ما] [اشتراک] [لینک]