|
|
|
جشنواره "سینما حقیقت" و چرخه فعالیت سینمای مستند ما
پیروز كلانتری دومین جشنواره فیلم مستند "سینما حقیقت" از راه می رسد. این جشنواره مهم است، و خیلی هم مهم است، چون در نبود امكان عرضه عمومی و دیده شدن حجم بالای مستندهای تولید شده سال، گزیده ای از این مستندها را به تماشای عموم می گذارد، فیلم های خارجی زیادی را نمایش می دهد و بخشی از نیاز فیلم سازان و علاقه مندان سینمای مستند به دیدن فیلم خوب را پاسخ می دهد و در كل، برای بخشی از معضل اصلی سینمای مستند ما، یعنی دیده نشدن فیلم های مستند داخلی و روز دنیا، راه و روزنی ایجاد می كند. مشكل اصلی دیگر سینمای مستند ما گرفت و گیرهای مسائل سرمایه گذاری و تولید فیلم های مستند است كه عمدتا" در نهادهای دولتی، از جمله تلویزیون و "مركز گسترش" متمركز شده و در برابر عرض اندام فیلم سازان و تهیه كننده های مستقل مدعی است و مقاومت می كند یا به رقابت نابرابر دست می زند. "مركز گسترش سینمای مستند و تجربی"، به عنوان متولی رسمی سینمای مستند ما و برگزار كننده جشنواره "سینما حقیقت"، باید پاسخ گوی این مشكل هم باشد. جشنواره، پارسال به امسال، در جهت ایجاد فضاهای تازة توجه به این مشكل قدم برداشته است. پارسال چند طرح فیلم مستند، برگزیده و تولیدشان حمایت شد و امسال فیلم های ناتمام برگزیده هم به آن اضافه شدند. این سوال هست كه چرا این حمایت در طول سال و به عنوان یك سیاست كلی عمل نمی شود؟ برای عرضه جهانی و فروش فیلم ها هم، كه مقوله گسترده و پیچیده ای است، قرار است بازار جشنواره فعال و واقعی شود و از شكل نمایشی سال گذشته فاصله بگیرد. این عرصه برای "مركز گسترش"، كه در سال های گذشته در فروش فیلم های خود هم غیر اقتصادی و محدود عمل كرده (فیلم هایی كه در اكثر آن ها فیلم سازان سهم داشته اند و از این كندی و ناروشنی حركت مركز لطمه دیده اند) محك سنجش تازه ای است. می گویند جشنواره ها زمانی نقش واقعی و موثر خود را پیدا می كنند كه در چرخه تولید، نمایش، عرضه و فروش و ترویج فیلم مستند جا بگیرند و ثمره و نمایش گاه آن چرخه باشند. استقبال واقعی از جشنواره امسال "سینما حقیقت" را، با امید رسیدن آن به جایگاه موثر و واقعی اش، با این سوال ممكن می بینم: این جشنواره در كجای چرخه تولید تا فروش سینمای مستند ما قرار دارد؟ در این مقوله و این فضا، در روزهای جشنواره بیشتر خواهید خواند. |
|
|
