مستندساز خارجی یك چیز دیگه س !

 پیروز كلانتری

 

 جشنواره برای چه و كه بر پا می شود ؟ جشنواره با چه بر پا می شود ؟

اگر فیلم ها ماده حیات و ویترین اصلی جشنواره هاست، انتظار بی جایی نیست كه به فیلم سازان كه فیلم ها را می سازند، بها داده شود، و شاید مهم ترین و خالص ترین خواست فیلم ساز این است كه فیلمش در شرایط خوبی به نمایش درآید و امكان برقراری گپ و گفت و ارتباط با تماشاگر فیلمش، برای او فراهم شود. این شرایط در جشنواره سینما حقیقت فراهم بود ؟ جواب دقیق به این پرسش، نیاز به یك سوال تاره دارد : برای كدام فیلم و كدام فیلم سازها : ایرانی یا غیر ایرانی ؟!

سالن بزرگ شماره یك سینما فلسطین اختصاص به نمایش فیلم های غیر ایرانی داشت، در حالی كه از همان یكی دو روز اول روشن شد كه بر خلاف تصور برنامه ریزان جشنواره گرایش به دیدن مستندهای ایرانی ریاد است و در تمامی روزهای جشنواره چه بسیار پیش آمد كه سالن نمایش فیلم های ایرانی لبریز شد و تماشاگران را پس زد، و در همان حال، سالن یك كم تماشاگر برگزارشد و خالی رفت. سالن فارابی دانشگاه هنر هم، كه تكرار فیلم هاب ایرانی در آن بود، شرایط مطلوبی نداشت، دور از فضای روابط جشنواره بود و ورود به آن گرفت و گیر داشت.

برای فیلم سازان غیر ایرانی مهمان، وقت ارتباط و گفت وگو با مخاطب فراهم بود، اما برای فیلم سازان ایرانی، نه. ممكن است به حساب ....

ادامه نوشته ....

 

چند نكته و نظر

پیروز كلانتری

 جشنواره پر بود از فیلم های ضد آمریكایی، آن هم از جنس سیاسی اش، كه در سال های اخیر تبدیل به یك جور "مد" شده و بیش تر فیلم های مستند نامزد و برنده اسكار از میان آن ها بوده است. به حساب دغدغه این روزهایم ( چرا مستند سیاسی نمی سازیم؟) باید خوشامدگوی این فیلم ها و این فضای جشنواره باشم، چون فیلم خوب هم در میانشان بود و یادمان می داد كه چگونه فیلم سیاسی بسازیم. اما چون می دانم كه قصد و غرض، آموزش مستند سیاسی به من و ما نبوده و برنامه ریزان جشنواره از این  تأثیر ناخواسته بی خبر بوده اند، و به علتی دیگر، با این رویكرد مشكل دارم. ....

ادامه نوشته ....

 

یکشنبه 28 مهر 1387

این سینمای پرتنوع پرطلب

 

پیروز كلانتری

در باره فیلم های ایرانی به تدریج  در سایت و مجله فیلم خواهم نوشت. در این جا همین قدر می گویم كه تنوع فیلم ها، در  موضوع ها و در شكل ها و شیوه های فیلم سازی، و حتی گاه در بروز طعم و جنس حضور فیلم ساز، غریب و شعف زاست. از چند فیلم خوب ایرانی جشنواره كه دیده ام برایتان می گویم تا این فضا به دستتان بیاید : افسون (هیوا امین نژاد) در باره شیوه خاص شكار كبك در كردستان، گزارش خود از این سازوكار زندگی بومی را به نگاهی پر طراوت و در عین حال رازگونه و ایهام پرور پیوند می­دهد. بانوی گل سرخ (مجتبی میرطهماسب) در باره تأثیر فعالیت های اقتصادی و فرهنگی یك زن وشوهر بر زندگی مردم چند روستا ازخطّه ای از ایران  ما ساخته شده و ...

نوشته کامل ...

روز چهارم: بی حوصلگی

روز پنجم : صبح و شبی به یاد موندنی

 

رضا بهرامی نژاد

توی کلاف فیلم های متوسط و بد دارم کلافه می شم . قرار خودم برای این یادداشت نویسی ها این بود که بیشتر روی فیلم های خارجی متمرکز باشم . ولی دیگه نمی کشم که هیچ فیلم بی سرو تهی ببینم . چرا امروز این همه فیلم بد نصیبم شد؟

 

 

و اما ... لیست کاندیدها اعلام شد و درسته که من دیروز از مشکلات فیلم فرحناز شریفی نوشتم ولی کاندید نشدنش در هیچ بخشی از جشنواره ، نشونمون می ده که هنوز چالش با فرم هایی که برای سینمای ما نو هستند ، طبق روال این چند سال در جشنواره ها پس زده می شند. فیلم پیروز کلانتری هم نه در بخش فیلم که در بخش گفتار متن کاندید شده که این جور محافظه کاری ها من رو یاد جایزه های کلیشه ای یه فستیوالی مثل فجر می اندازه .

دو تا از فیلم های جیمز لانگلی رو دیروز دیدم که اولیش یه فیلم کوتاهی بود از عراق که کلی روی کاندید بودنش برای اسکار دوهزار و هشت تبلیغ کرده بودند. ....

ادامه نوشته ....

نگاهی به چهره غمگین من

 

نسیم نجفی

راوی در جایی از فیلم می گوید «آیا تا شرایط فرد تغییر نکند می توان انتظار بهبود افسردگی او را داشت؟»

به نظر می رسد کارگردان فیلم مستند «چهره غمگین من» در مورد حل مشکل افسردگی ایرانی ها از پیش به نوعی ناامیدی رسیده است و عقیده دارد شرایطی غیرقابل تغییر در زندگی ما هست که با وجود آنها با هیچ کلاس و کتاب آموزش شادی نمی توانیم شاد شویم. او از آغاز فیلم با تصویری کردن داستان «چهره غمگین من» اثر هانریش بل، به انطباق فضای آن داستان با شرایط ما اشاره می کند و احساس بن بست و استیصال موجود در آن را به جامعه ما بسط می دهد. شخصیت آن داستان کسی ست که در یک حکومت تمامیت خواه زندگی می کند و ...

ادامه نوشته ....

 

شنبه 27 مهر 1387

تینار، مستند بدون استدلال

 

احمد زاهدی

ahmadzahedi@gmail.com

... نگاه مهدی منیری، کارگردان به موضوع نگاهی توریستی و فاقد تحلیل جامعه شناختی است و فیلم دائماً سعی دارد با برانگیختن احساسات تماشاچی شهری، نسبت به کار و فعالیت بیش از حد یک پسر گالش، همذات پنداری با وی را همراه بیاورد. در نتیجه توامان در دام سانتیمانتالیسمی مضحک می افتد که بیشتر اسباب تمسخر سوژه را فراهم می آورد تا برانگیختن ترحم را برایش!

موسیقی اسماعیل جعفری جمنانی نیز اگرچه با مولفه های بومی و محیطی گالشها سازگاری دارد، اما بیشتر به کمک همان احساسات گرایی کاذب فیلم آمده ...

نوشته کامل ...

 تبلیغ خجولانه نوام چامسكی

 

پیروز كلانتری

 فیلم  167 دقیقه ای دستگاه توافق سازی  ساخته پیتر وینتانیك در باره نوام چامسكی (زبان شناس و صاحب نظر و فعّال سیاسی آمریكایی) از زمره مستندهای پرتر ه ای است كه اساس كار خود را بر گفت و گو با شخصیت فیلم و طرح افكار و نظرات او می گذارند. ..... مشكل من با فیلم این است كه فیلم ساز تكلیف خودش را با منظر و جایگاهش روشن نمی كند (در پی تبلیغ چامسكی است، معرف افكار و نظرات اوست یا در پیگیری جدل های او با دیگران، به روشن كردن جایگاه اجتماعی و سیاسی چامسكی می اندیشد ؟). از فیلم درمی یابیم كه او دوستدار و معتقد به نظرات چامسكی است، اما خجل است  و نمی خواهد فیلمی در تبلیغ چامسكی بسازد ...

ادامه نوشته ....

در حوالی این روزها ... (3)

 

امیر حسین ثنائی

...

4

دیشب بعد از پخش فیلم 444 روز ساخته ی محمد شیروانی، جشنواره اولین جنجال رو به خودش دید. آقایی که فیلم رو دیده بود با فریاد در سالن اعتراض می کرد که این فیلم دروغ می گه و خیلی حرفها رو نزده و یه فیلمه ... ؛ شیروانی توی اون شلوغی مردمی که سعی می کردن اون آقا رو با یه هویت مشخص! آروم کنن، خودشو رسوند و فقط یه جمله گفت: من فقط یه فیلم ساختم و حرفم رو زدم، شمام می تونین خیلی آروم بیاین و حرفتون رو بزنین ...

نوشته کامل ...

نظریه " صفا" در سینمای مستند ما

 

 محمدرضا فرزاد

  1.

 گلگشت زدن در باغ مصفای جشنواره حقیقت اگر هیچ لطفی نداشت باب آشنایی حقیر با نوشته های مشعشع و نثر بی آلاینده و شکوفنده هادی مقدم دوست بود. همین که گلی از بوستان آن حضرت چیدیم و طعم " شهد اندیشه " استاد چشیدیم، چنان غرق در "صفای تیپیکال" مکتوب وی شدیم که ما را دامن از کف رفت. و این باری، خود گلی بود که چمن را آراست.

من هنوز اندر خم معانی الفاظ و عبارات وطن ساخته ای  چون " گفتگوی واقعیت و خیال " و " مستند گزارشی " و  " مستند یله و رها"، حیران و سرگردان بودم که تازه تر از تازه تری هم رسید: " صفا "....

ادامه نوشته ....

 

روز سوّم: پنجشنبه 25 مهر 1387

روز سوم : شلختگی

 

رضا بهرامی

 ....بعد به دیدن فیلم "چهره غمگین من"  از فرحناز شریفی رفتم. فیلمی از احوال شخصی فیلم ساز که در عین حال سعی داشت به خاطر سفارش اش تعادلی بین این قضیه و رسانه ای بودنش هم برقرار کنه که فیلم نه این شده بود و نه اون و ضربه بدی از این پا در هوایی خورده. موضوع فیلم افسردگی در معنی عام اش بوده که فیلمساز قصد کرده بود با موضوع کردن خودش و دوره ای از زندگیش فیلم رو جلو ببره.فیلم خیلی خوب شروع می شه و در شما انتظارایی بوجود میاره که به خاطر دو دست بودن دنیای فیلم نمی تونه از پسشون بر بیاد. سینمای انعکاسی به جسارتی واقعی برای بیان روح و روحیه فیلمساز احتیاج داره و با تصویر سازی های ...

نوشته کامل ...

در حوالی این روزها ... (2)

 

امیر حسین ثنائی

1

جشنواره های سینمایی با فقدان تاثیر گذاری طولانی مدت، اما چند تا حسن خیلی بزرگ دارن؛ مثه فرو رفتن توی صندلی سالن تاریک سینما و دل سپردن به دنیاهای جدید، دوستای نادیده رو دیدن و گپ زدن و آشنا شدن؛ دل خوش بودن های چند روزه و ... اما امروز داشتم فکر می کردم چرا توی این جشنواره و جشن مثه جشنواره فیلم فجر خبر زیادی از قدیمی های سینمای مستند نیست. مثلا مدت هاست دارم فکر می کنم که یکی از بهترین مستند سازان دهه شصت و کارگردان فیلمایی مثه گفتگو در مه، مای سا و ماسان، سرود دشت نیمور، و ... چرا دیگه چند ساله فیلم نساخته. ...

ادامه نوشته ....

یک هوای تازه مثل یک بهار بی آلاینده ها

 

هادی مقدم دوست

.... مستندهایی که سعی می کنند بی دلیل و برای آبرومندی از نوع جهانی شیک باشند را دوست ندارم . نه به این دلیل که تی ریپ قهوه خانه ای می خواهم بردارم . برای اینکه تردید ندارم در ذات هر ایرانی اعم از عارف و عامی اصطلاح صفا به ترتیبی مترادف است با ساده گی . به نظرم مستندهای خوب ایرانی همه با صفا هستند . پیش استادان خط هم که بروید می گویند فلانی خطش صفا دارد . این صفا یک سنت و یک محبوب جمعی ما ایرانیان است و از قضا خارجی ها هم خیلی سریع درونمایه این صفا را می گیرند و کیست ندیده باشد که یک خارجی بخواهد دربرابر صفای تیپیکال ناهار خوردن در یک باغ مقاومت کند و چهار زانو ننشیند و به وجد نیاید. ....

نوشته کامل ...

پاسخ به دغدغه پیروز کلانتری درباره مستند سیاسی

 

 احمد زاهدی

ahmadzahedi@gmail.com

 دوست عزیز ما پیروز کلانتری نوشته است: «این كه چرا در جامعه ای تا این حد سیاسی فیلم سیاسی نمی سازیم، فكرم را مشغول كرده و رهایم نمی كند.» اگر می شد که نوشت و نوشته ها را منتشر کرد، شاید پاسخی صریح و آشکارا به این دغدغه دوستمان، پیروز خان می دادم.

اما دریغ و درد

که صیادها به خشم...

زیستن در جامعه بسته که حافظه تاریخی اش را به خاطر شدت و توالی رویدادهای هر روز بیشتر از دست می دهد، جامعه ای که خاطره ی بصری ندارد و ....

ادامه نوشته ....

 

روز دوّم: چهارشنبه 24 مهر 1378

چهره ریچارد لیكاك

 

پیروز كلانتری

 در فیلم چهره استراوینسكی ، با لحطاتی از كار و خاطره گویی او در روزهای سالخوردگی اش روبه روییم و ریچارد لیكاك با دوربین ناآرامش ، آرامش این روزگار مكث و تأمل هنرمند را به تماشا نشسته است و هیچ پروای روایت گویی و درام آفرینی فیلم های دیگرش ( بحران و صندلی) را ندارد. گویی او تندیس و شمایل سالحوردگی هنرمند را نسانه گرفته و این لحظه های كار و خاطره گویی برایش بهانه رسوخ به لمحات بروز رمز و راز آن سالخوردگی است.

 و حالا در سالن 3 سینما فلسطین  لیكاك سالخورده در برابرمان نشسته است؛  عقب می نشیند و جلو می آید و تماشامان می كند و ....

ادامه نوشته ....

روز دوم: روز تلوزیون

فیلم کالایی است که باید خرید و فروش شود

رضا بهرامی نژاد

طبق یه هماهنگی قبلی امروز صبح باید توی جلسه ای با حضور نماینده های شبکه بی بی سی  و هات داکس شرکت می کردم. و صبح ام تقریبا در بازار فیلم گذشت. جلسه درباره روش های ارائه درست طرح به شبکه ها و جشنواره ها بود. و البته چیز جدیدی در این جلسه نشنیدم که درباره کار کردن با شبکه ای مثل بی بی سی و یا فستیوالی مثل هات داکس قبل از این به گوشم نخورده باشه. ولی حرف های واقع گرایانه "گرگ ساندرسون" نماینده بی بی سی برام جالب بود. از تجربه کار کردن ام به عنوان کارگردان و تدوین گر برای شبکه های خارجی براش گفتم و ازش پرسیدم که آیا روز به روز فیلم های مورد پسند تلوزیون ها ساده تر و سطحی تر نمی شند؟ ...

ادامه نوشته ....

خوب نظاره کنید!

 

روبرت صافاریان

... لیکاک درباره تدوین این فیلم‌ها چیزی نگفت. امّا نگاهی به خود فیلم‌ها به ما می‌گوید که تدوین این فیلم‌ها مثل همه عوامل دیگر در خدمت این است که سوژه را خوب ببینیم. طبعاً این کار با در آوردن قسمت‌های بد انجام می‌شود. حالا این نوع تدوین را مقایسه می‌کنم با سلیقه‌ای که در سال‌های اخیر تحت تاثیر تلویزیون ماهواره‌ای و سینمای اکشن در زمینه تدوین در مستندسازان و تدوینگران ما شکل گرفته است. این تدوین بیش از هر چیز در خدمت این است که نگذارد محتوای تصویر را خوب ببینی. هر طمانینه و هر مکثی که قدری بیش از چند ثانیه طول بکشد به منزله اتلاف وقت تلقی می‌شود. نماها بارها و بارها کوتاه و کوتاه‌تر می‌شوند تا “ریتم فیلم دربیاید”، غافل ازاینکه  ...

نوشته کامل ...

در حوالی این روزها...

 

امیر حسین ثنائی

1

دورا دور از سالن انتظار، گوشه ای خلوت رو با جیمز لانگلی کارگردان فیلمای "نوار غزه" و "عراق پاره پاره" پیدا کردیم تا با هم درباره ی سینمای مستند و فیلماش گپی بزنیم. موندم در برابر همهمه ی سالن انتظار و دست زدن ها و صدای سوت تماشاگران بازی فوتسال ایران و ایتالیا باید چه واکنشی داشته باشم! لانگلی متعجب نگاه می کنه و گاهی سکوت می کنه تا صداها کمتر بشه ... . استقبال از تلویزیونی که فوتبال نشون می ده، باعث شد تلویزیون سالن انتظار رو دیروز خاموش کنند تا تماشاگرای جشنواره، فوتبال ایران و کره ی شمالی رو توی خونه هاشون ببینند ... .

ادامه نوشته ....

 

روز اوّل: سه شنبه 23 مهر 1378

مستند سیاسی و احوالات این روزها

 

 پیروز كلانتری

 این روزها و در حال و هوای جشنواره سینما حقیقت، به انحاء مختلف، این كه چرا در جامعه ای تا این حد سیاسی فیلم سیاسی نمی سازیم، فكرم را مشغول كرده و رهایم نمی كند. دوران تازه جامعه ما با وقایع انقلاب شروع شد كه وجه مهمی از آن، وقایع سیاسی بود، اما آن چه ازتصاویر مستند آن دوره تدوین شد و باقی ماند (كه بخشی از آن ها در بخش "سی سال انقلاب اسلامی" جشنواره به نمایش در می آید)، رنگ و بوی وقایع كوچه و خیابان را دارد و جز در فیلم  برای آزادی حسین ترابی، از مسائل و روابط سیاسی دربار و اپوزیسیون در حال مبارزه با شاه، چیزی در فیلم ها نمی یینیم. در مستندهای یكی دو سال بعد از انقلاب هم، ...

ادامه نوشته ....

راستی خیابان های ناتمام درباره رابطه تهران و شعر چه می‌گوید؟

 

روبرت صافاریان

فیلم پیروز درباره تصویر تهران در شعر معاصر نشان داده شد. می‌دانیم این فیلم یکی از فیلم‌های پروژه‌ای است که فیلم‌های دیگر آن درباره تصویر تهران را در هنرهای دیگر هستند. سخت‌ترین این کارها احتمالاً همان فیلمی است که به نام در خیابان‌های ناتمام دیدید. من فیلم را سه بار دیده‌ام؛ احساس من بعد از نخستین تماشای فیلم این بود که با کاری گسسته، کاری که به هدفی که پیش روی خود نهاده (یا شاید ننهاده؟) نمی‌رسد و به وعده‌ای که می‌دهد وفا نمی‌کند. فیلم به خاطر ریتم خوب، مصاحبه‌هایش با شاعران گوناگون و تکه‌های آرشیوی از تشیع جناره شاعران مشهوری چون شاملو و فروغ، بیننده را نگاه می‌دارد  ....

ادامه نوشته ....

روزنوشت های دومین جشنواره سینما حقیقت

روز اول

رضا بهرامی

جشنواره "سینما حقیقت" اتفاق خوبی برای ماست که خوره سینمای مستندیم و به اینکه در دنیای مستند زندگی و کار می کنیم می بالیم . فرصتی برای دیدن فیلم هایی خوب به همراه دوستان و همکاران دوست داشتنی که دیر به دیر همدیگه رو پیدا می کنیم . آشنایی با فیلم ساز های جدید و انبوه فیلم هایی که بهشون اجازه می دیم در طول یک هفته مغز ما رو اشغال کنند .هرچند غرغر هام نسبت به این جشنواره کم نیستند.این همون جشنواره ایه که پارسال هیات انتخاب دگم اش آخرین فیلم من "آقای هنر" رو شایسته رقابت با فیلم های دیگه ایرانی ندید و امسال همین بلا رو سر چند تا فیلم متفاوت دیگه آورد. .....

ادامه نوشته ....

احوالپرسی با مسعود بخشی

 

امیر حسین ثنائی

از امروز دومین جشنواره ی سینما حقیقت آغاز به کار می کند. مسعود بخشی، مدیریت بخش بین الملل جشنواره را به عهده دارد و روزهای شلوغی را پشت سر می گذارد.

او درباره ی نحوه ی انتخاب فیلم ها و مهمانان بخش بین الملل می گوید: " خود من از سال گذشته به بهانه حضور فیلمم در حدود دوازده جشنواره، فیلم های دیگر را هم می دیدم و انتخاب می کردم" ؛ و اضافه می کند : " حدود 1000 فیلم خارجی برای حضور در جشنواره متقاضی بودند كه 700 فیلم بازبینی و از میانشان معرفی كردیم. ماه اكتبر یكی از پرتراكم‌ترین ماه ها‌ برای جشنواره‌هاست. ....

ادامه نوشته ....

 

جشنواره "سینما حقیقت"

و  چرخه فعالیت سینمای مستند ما

 

 پیروز كلانتری

 دومین جشنواره فیلم مستند "سینما حقیقت" از راه می رسد. این جشنواره مهم است، و خیلی هم مهم است، چون در نبود امكان عرضه عمومی و دیده شدن حجم بالای مستندهای تولید شده سال، گزیده ای از این مستندها را به تماشای عموم می گذارد، فیلم های خارجی زیادی را نمایش می دهد و بخشی از نیاز فیلم سازان و علاقه مندان سینمای مستند به دیدن فیلم خوب را پاسخ می دهد و در كل، برای بخشی از معضل اصلی سینمای مستند ما، یعنی دیده نشدن فیلم های مستند داخلی و روز دنیا، راه و روزنی ایجاد می

 كند.

مشكل اصلی دیگر سینمای مستند ما گرفت و گیرهای مسائل سرمایه گذاری و تولید فیلم های مستند است كه عمدتا" در نهادهای دولتی، از جمله تلویزیون و "مركز گسترش" متمركز شده و در برابر عرض اندام فیلم سازان و تهیه كننده های مستقل مدعی است و مقاومت می كند یا به رقابت نابرابر دست می زند. "مركز گسترش سینمای مستند و تجربی"، به عنوان متولی رسمی سینمای مستند ما و برگزار كننده جشنواره "سینما حقیقت"، باید پاسخ گوی این مشكل هم باشد. جشنواره، پارسال به امسال، در جهت ایجاد فضاهای تازة توجه به این مشكل قدم برداشته است. پارسال چند طرح فیلم مستند، برگزیده و تولیدشان حمایت شد و امسال فیلم های ناتمام برگزیده هم به آن اضافه شدند. این سوال هست كه چرا این حمایت در طول سال و به عنوان یك سیاست كلی عمل نمی شود؟

برای عرضه جهانی و فروش فیلم ها هم، كه مقوله گسترده و پیچیده ای است، قرار است بازار جشنواره فعال و واقعی شود و ...

 

ادامه نوشته ....

نگاهی به فیلم های منتخب جشنواره سینما-حقیقت

متر و معیارتان را اعلام کنید

 

پیروز کلانتری

 

   ...  1 – در انتخاب اعضای هیأت انتخاب فیلم های این بخش، چه قدر به "شناخته" (و نه "معروف") بودن افراد باور وجود داشته و توجه شده است ؟

 روشن است که منظورم همۀ اعضای هیأت انتخاب نیست و روشن است که این سؤال من به این معنی است که  "شناخته" بودن اعضای هیأت های انتخاب  و داوری در امر و فضای مورد انتخاب و داوری را یکی از اصول این فعالیت می دانم . 

2 -  10 فیلم در بخش فیلم های بلند مستند و حدود 50 فیلم در بخش فیلم های کوتاه مستند انتخاب شده اند. چون خودم یک فیلم 52 دقیقه دارم که در بخش فیلم های کوتاه انتخاب شده، می توانم این نتیجۀ حداقل را بگیرم که فیلم های زیر این زمان (اگر نه بیش تر از آن) کوتاه ارزیابی شده اند.

آیا 10 فیلم برای تعداد فیلم های یک "مسابقه" کم و 50 فیلم  برای آن مسابقۀ دیگر زیاد نیست ؟ نمی شد دو بخش را طوری تعریف و تقسیم کرد که هم فیلم 52 دقیقه کوتاه ارزیابی نشود و هم تعادلی میان تعداد فیلم های این دو بخش برقرار شود ؟

3 – چند فیلم حدود 40 و 50 دقیقۀ دیگر می شناسم که فیلم های خوبی بودند و انتخاب نشده اند. نمی پرسم (فعلا" لااقل) که چرا انتخاب نشدند. سؤال من این است که آیا برخی از آن ها در تراکم انتخاب 50 فیلم و در ارجح دانستن نسبی فیلم های کوتاه تر برای رسیدن به ساعت نمایش کم تر و معقول تر کنار گذاشته نشده اند ؟

4 – مسئولی که در هیأت انتخاب حضور دارد، نقش حقیقی دارد یا جایگاه حقوقی ؟ اگر جایگاه حقوقی دارد و جشنواره، به خاطر همان ملاحظات و نگرانی از اعلام نظر آشکار،    این پز را دارد که در کار هیأت انتخاب دخالت نمی کند، در برابر اظهار نگرانی از تأثیر حضور مسئول خود- لااقل- در بحث ها و نظردهی اعضای هیأت اتتخاب چه جوابی دارد ؟     

5 – فکر نمی کنید حال که این همه حرف و جدل و مناقشه در انتخاب ها و داوری ها وجود دارد، برای روشن شدن فضا و رابطۀ فیمابین ذو طرف نقد و سؤال،  مسئولان برگزاری این انتخاب ها و داوری ها ( و بخصوص انتخاب ها، که غیر سلیقه ای تر و حساسیت  برانگیزتر است) یا خود هیأت ها، در بارۀ ملاک ها و توجهات خود حرف بزنند و سؤال هایی از نوع سؤال های من را پیشاپیش پاسخ دهند یا لااقل بستر نقد و نظر مخالفان را روشن تر سازند تا کار به سوء تفاهم یا تعبیر و تفسیرهای از سر ندانستن نینجامد ؟ ....

نوشته کامل ...

 

 

[صفحه اصلی] [مقاله] [گفت و گو] [جهان] [تجربه] [نقد] [ما] [اشتراک] [لینک]